Denizin ortasında

 Küçük kayık süzülür denizin koynunda,

Mavi bir düşle kucaklaşır ufuk.

Dalga fısıldar usulca, sır taşır,

Bir yanda umut, bir yanda hüzün buruk.

Güneş, altın bir tebessümle bakar,

Yelkeni okşar rüzgârın türküsü.

Kalbinde bir çocuk, neşeyle uçar,

Denizle bir olur, özgür ruhu.

Umut, bir martı kanadında süzülür,

Göklerin mavisiyle sözlenir.

Her kürek darbesi bir hayale sürülür,

Yarınlar, dalgaların ötesinde belirir.

Lakin hüzün, sessiz bir misafir,

Kayığın gölgesinde usulca bekler.

Geçmişin yankısı, dalgada titreşir,

Bir özlem, bir yara, kalpte gizlenir.

Neşe, denizin tuzuyla dans eder,

Köpükler kahkahaya dönüşür bir an.

Ama gözlerde bir damla, sessizce iner,

Sevda mı, hasret mi, bilinmez o an.

Kayık yol alır, mavi bir destanda,

İnsan, umutla hüzün arasında.

Her dalga bir hikâye, her yosun bir sır,

Denizle yolcu, ebedi bir aheng-i zikir.