Bir Sosyalist Kızım İşte

 Sabah gözlerimi açtım, aynada kendime “Günaydın, yoldaş!” dedim. Bir sosyalist kız olarak güne demli bir çayla başlıyorum, çünkü devrim öncesi kafein şart. Kitaplığımdan “Das Kapital”i aldım, ama tam sayfayı çevirecektim ki masanın üstünden elektrik faturası göz kırptı. “Kapitalizm, yine mi sen?” dedim içimden. Faturayı yırtıp kolektif bir kamp ateşinde yakmayı hayal ettim, ama neyse ki kirayı ödemek için aklımı başıma topladım.

Kahvaltıda ekmeğimi bölüşürüm, ama sadece yoldaşlarla! Komşunun kedisi bile gelse, “Önce sınıf bilinci, sonra mama” derim. Sonra sokağa çıktım, her yer reklam panolarıyla dolu. “Tüket, tüket!” diye bağırıyorlar. Ben de cüzdanımı sıkı sıkı tutup, “Üretim araçları kimin elinde, asıl ona bak!” diye mırıldandım. Markete girdim, organik elma alayım dedim, ama fiyatlar öyle bir uçmuş ki, sanki burjuvazi elma ağaçlarını özelleştirmiş. Neyse, bir avuç mercimekle yetindim; dayanışma çorbası yaparım, herkese yeter.

Öğleden sonra arkadaşlarla buluştuk. Tabii ki bir kooperatif kafede, zincir kahvecilere para kaptırmam! Muhabbet döndü, dolaştı, gelir eşitsizliğine geldi. “Bak,” dedim, “bir CEO’nun bir saatte kazandığını, bir işçi bir ayda zor kazanıyor!” Masada bir sessizlik… Sonra biri “Hadi, bir tur daha çay!” dedi. Devrimci ruhumuzu çay bardaklarında demlemeye devam ettik.

Akşamüstü bir yürüyüşe çıktım. Parkta amcalar domino oynuyor, teyzeler muhabbete dalmış. “İşte halk!” dedim, içim ısındı. Bir amca, “Kızım, bu memleket ne olacak?” diye sordu. “Dayanışma, amca,” dedim, “birbirimize sahip çıkarsak, her şey mümkün!” Gülümsedi, bir taş çekti, oyuna devam.

Eve döndüm, günün yorgunluğunu atmak için biraz müzik. Tabii ki protest şarkılar! Victor Jara’dan “Venceremos” çalarken, kendimi hayal ettim: Kızıl bayrak bir elimde, diğer elimde defterim, not alıyorum: “Daha adil bir dünya için, önce kendimizden başlıyoruz.” Sonra yatağa uzandım, yastığıma sarılıp mırıldandım: “Yarın yine mücadele, yoldaş. Uyu, ama uyanık uyu.”