Bir Annenin Yüreğinden Ceyda Maria’ya Mektup

Sevgili dostlarım, kalbiyle okuyan güzel yürekler,  

Bir anne olarak yazıyorum size. Yüreğimin en derin, en sessiz, en ağır yarasıyla sesleniyorum. Yirmi sekiz yıl oldu. Yirmi sekiz uzun, upuzun yıl. Ama bir annenin evladına özlemi, zamanla ölçülmez. Zaman, o yaranın üstüne ince bir tül çeker, ama yara hep oradadır. Kanar, sızlar, bazen usulca fısıldar: “Ceyda Maria’m, güzel kızım, neredesin?”

Ceyda Maria’m, benim biricik kızım, dokuz yaşında bir Ağustos günü, bir trafik kazasında ayrıldı benden. O minik bedeni, o ışıl ışıl gözleri, o kahkahası ki bahçelerde çiçek açtırırdı, bir anda sustu. Dünya sustu. O an, sanki evrenin bütün sesleri, renkleri, kokuları çekildi gitti. Geriye sadece bir anne kaldı, kollarında boşluk, yüreğinde fırtına. Yirmi sekiz yıl geçti, ama o an, hâlâ dün gibi. Hâlâ içimde bir bıçak gibi. 

Onun adını söylemek, bir duaya başlamak gibi. Ceyda Maria. İki ismi vardı, iki dünya gibi. Ceyda, toprağın kokusu, baharın neşesi; Maria, bir melek kadar narin, bir rüya kadar uzak. O, benim küçük bahçemdi. Saçlarına dokunduğumda, ipek gibi süzülürdü parmaklarımın arasından. “Anne,” derdi, o minik sesiyle, “gökkuşağını boyayalım mı?” Boyardık. Kâğıtlara, hayallere, birbirimizin kalbine gökkuşakları çizerdik. Şimdi o gökkuşakları gökyüzünde mi, bilmiyorum. Ama içimde, her bir rengi hâlâ capcanlı.

Bir anne ne hisseder, biliyor musunuz? Evladını kaybetmiş bir anne, her şeyi hisseder. Özlem, bir nehir gibi akar içinden, durmaz, dinmez. Bazen sakin, bazen coşkun. Acı, bir dağ gibi oturur göğsüne, nefesini keser, ama sen yine de nefes alırsın, çünkü başka çocukların var, çünkü hayat devam etmek zorunda. Sevgi… Ah, sevgi. O sevgi, ne ölür ne eksilir. Ceyda Maria’ma duyduğum sevgi, hâlâ içimde bir bahar dalı gibi çiçek açar. Onun kahkahasını hatırladığımda, içimde bir yerlerde güneş doğar. Ama hemen ardından gölge düşer, çünkü o kahkaha artık sadece hatıralarda.

Hatıralar… Onlar bir annenin hazinesi. Ceyda Maria’mın minik elleriyle yaptığı resimler, hâlâ sakladığım o küçük ayakkabılar, bir defterin arasında bulduğum saç tokası… Her biri bir hazine, her biri bir bıçak. Onun odasına giriyorum bazen. Yirmi sekiz yıl geçti, ama odası hâlâ onun kokusunu taşır gibi. Perdelerde, yastıklarda, o küçük masasında. “Anne, bak, kelebek!” dediği bir an canlanır gözümde. Parkta koşarken, kelebeğin peşinden giderdi, ben de onun peşinden. Şimdi kelebekler uçuyor, ama benim kızım yok.

Biliyor musunuz, bir anne evladını kaybettiğinde, sadece evladını kaybetmez. Hayallerini kaybeder. Onun büyüdüğünü görememenin, onunla gülmenin, onunla ağlamanın hayalini. Ceyda Maria’mın gelinliğini göremedim. Onun çocuklarını kucağıma alamadım. Ama en çok, onunla bir kez daha sarılıp, “Seni seviyorum, anneciğim,” demesini özlüyorum. O sözler, bir annenin kalbine kazınır. Silinmez. Asla silinmez.

Bazen rüyalarımda geliyor. Dokuz yaşında, o bembeyaz elbisesiyle, gülümsüyor. “Anne, üzülme,” diyor. Ama nasıl üzülmem, kızım? Sen benim ciğerim, sen benim nefesimdin. Yine de, onun gülüşünü hatırladığımda, içimde bir yerlerde umut yeşeriyor. Belki bir gün, bir yerlerde, yine sarılırız. Belki bir gün, o gökkuşağını birlikte boyarız.

Sizlere sesleniyorum, sevgili anneler, sevgili yürekler. Evlatlarınızı sarılın. Onların kokusunu içinize çekin. O minik elleri tutun, o kahkahaları dinleyin. Çünkü bir anne için, evladının her anı bir mucize. Ve o mucize, bir anda kaybolabilir. Benim Ceyda Maria’m, yirmi sekiz yıl önce kayboldu. Ama sevgisi, hâlâ burada. Kalbimde, ruhumda, her nefeste.

Ceyda Maria’m, güzel kızım, seni seviyorum. Hep seveceğim. Bir anne, evladını hep sever. Sonsuza dek.

Sevgiyle,