Dağlar, ey koca dağlar,

Dağlar, ey koca dağlar,

sırtınızda yara, bağrınızda sızı,

Anadolu’nun yarım türküsü ciğerimin yanığı.

Bir yanım yangın, bir yanım duman, bakarım memlekete, içimde kan. Bu toprak ki sevda, bu toprak ki isyan, neden zincirlerde, neden figan ? Sokaklarda çocuklar, ayak yalın, gözleri ateş. Ekmek derdi, zulüm derdi, yüreği koca bir çöldeki kervan. Ama bil ki, ey halkım, o çocukların avucunda bir kıvılcım, o kıvılcım ki yakar bu karanlığı, o kıvılcım ki dağları inletir, aman ! Kadınlar, ey yiğit kadınlar, alınlarında ter, ellerinde nasır. Onlar ki zindanlarda türkü, onlar ki meydanlarda bayrak. Bir bıçak ki saplanmış bağrımıza, susturulur sesleri, kırılır kolları. Ama durmaz, ey zalim, durmaz o yürek, bir sevda ki devrimle başlar, ancak ! Fabrika bacaları, duman değil, feryat üfler göğe. İşçi, köylü, omuz omuza, alnında helal ter, yüreğinde öfke. Bu vatan ki bizim, ey halkım, ne sermayenin kölesi, ne zulmün. Birleşelim, dağlar gibi dik, yıkalım bu düzeni, kerem eyle ! Ey Türkiye’m, ey yaralı ceylan, sana bakar, ağlarım sessizce. Zeytin dalı kırık, ırmaklar suskun, ama hâlâ umut taşır her hece. Kalk, ey halkım, uyan dağlar gibi, yumruğunla kır zinciri, sevda ile. Bir destan ki yazılır kanla, emekle, bir destan ki doğar yeniden, işte! Meydanlarda birleşir eller, türkü olur, çağlar yüreklerde. Biz ki bu toprağın evlatlarıyız, özgürlük bizim, devrim bizim serde. Ey Anadolu, ey kutsal ana, sana söz, bitecek bu karanlık rüya. Bir şafak ki doğar, alnımız ak, bir şafak ki bizim, dağlarca hak !