ŞİİRLERİM

 Bir şehir düşün

geceleri ışıkları kısık, pencereleri iç çekiş kokan. Bir şehir düşün sokakları borçla, kaldırımları sabırla döşenmiş. Burada yaşar namuslu adam; omzunda sabahın ayazı, dilinde yarım kalmış türküler, cebindeki ekmek parası çarşıya varmadan eksilen. Çocuklarının ayakkabısında çamur değil, eksik taban var. Yatağında sıcaklık değil, çürük sobanın utangaç alevi. Ve sen bilmezsin dalkavuk! Sen bilmezsin yardakçı ! Sen bilmezsin haramın altın kepçesiyle koca kazanlarda çevirdiğin sofranın bir köşesinde, o adamın çorbasının nasıl kaynamadığını. Bak ! Köyden kente inen yollar, yırtık çuvallar gibi dökülüyor. Bak ! Tarlalar yorgun öküzler gibi soluk soluğa kalmış, dönmüyor sabanın kolu, susmuş suyun sesi. Ve sen hala, içinde vicdan taşımayan göğsünle, "Şükredin" diyorsun, işleme kaplamalı kürsülerden. Ama bil… Yağmur nasıl taşları yerinden sökerse nasır nasıl bıçakla yarılırsa ve yıldırım nasıl dağ başına inerse, o gün gelecek. Bir bakacaksın pazar yerinde baş kaldırmış gözler, fabrika kapısında yumruk olmuş eller, tütün tarlasında terinle yoğrulmuş toprağın dilini çözmüş: "Yeter!" diyor. O gün, namuslu kadının erkeğin alnındaki ter sel olup inecek üstünüze. O ter buğdayın kokusu, demirin soğuğu, emeğin ateşi, yoksulluğun sabrı… Sizin yüzünüze çarpacak, tokat gibi, hak gibi, hesap günü gibi ! Ve siz, o gün anca hatırlayacaksınız; Bir halkın kahrını taşımak saray kapılarında eğilmekten ağırdır, ve halkın öfkesi sizin taptığınız altın ile paranızı sığındığınız o yalanlarınızı yere çalacak kadar büyüktür !