Eleana Meltem

  Gökyüzü maviydi, o masmavi, sonsuz Anadolu göğü, sanki Tanrı’nın avucunda bir inci gibi parlıyordu. Babam derdi ki, “Eleni’m, bu gök insanın ruhunu çalar, bir kere bakarsan, ömrünce unutamazsın.” Unutamazdım. Unutamazdık. Ama şimdi, o göğün altında değil, bir geminin soğuk, pas kokan güvertesinde, denizin tuzlu gözyaşlarına karışmış bir acıyla, vatanımızdan koparılıyorduk. Ben Eleni, on sekiz yaşında, yüreği Ege’nin zeytin dallarına, Toroslar’ın kekik kokusuna, köyümüzün taş evlerine zincirlenmiş bir kız. Ailemle, anamla, babamla, iki erkek kardeşim Yorgo ve Dimitri’yle, küçük kız kardeşim Maria’yla, bir daha göremeyeceğimiz, dokunamayacağımız, koklayamayacağımız toprakları terk ediyorduk. Köyümüz, zeytinliklerin koynunda, bir rüya gibiydi. Babam, şafak sökerken kalkar, bağa gider, üzüm salkımlarını bir evlat gibi okşardı. Anam, kırmızı yemenisini başına bağlar, taş fırında ekmek pişirirdi; o koku, sanki cennetten bir esinti, sokağı sarar, ruhumuza işlerdi. Yorgo ile Dimitri, de...

Gözlerinle zehirledin beni sessizce, Bir öpüş kadar kısa, bir ömür kadar gecikince, Aşkın kabir taşına adımı yazdım, Ve sustum, ölüm bile senden ince..

  İstanbul’un gri, nemli göğü, sanki bir yorgan gibi üstüne çökmüştü o gün. Erdal, dokuz yaşındaydı, ama o yaş, o sokakta, o an, bir ömür gibi ağırdı. Annesinin ölümü, iki yıl önce köydeki o küçük evin sıcaklığını alıp götürmüştü. Babası, o güçlü, tarlalarda sabahı karşılayan adam, şehirde başka biri olmuştu. Yeni karısı, üvey annesi, gözleri bıçak gibi keskin, sesi zehir gibi sinsi, her gece fısıldardı: “Bu çocuk bu evde fazla, Veli. Ne yapacaksın onu?” Babası susardı. Suskunluğu, bir babanın değil, bir yabancının suskunluğuydu. Sonunda, bir sabah, “Lunaparka gidiyoruz, Erdal oğlum,” dedi. Gözlerinde bir gölge, sesinde bir yalan. Erdal inandı mı? Belki biraz, çünkü o onun babasıydı. Ama içinde bir şey, bir his, “Korkuyordu,” Sabahın erken saatlerinde, Beyoğlu’nun dar, pis kokulu arka sokaklarına düştüler. Tramvayların metalik çığlıkları, satıcıların boğuk bağırışları, kalabalığın uğultusu... Şehir, sanki dev bir makineydi ve Erdal, o makinenin dişlileri arasında kaybolmuş bir çö...

Türkiye, coğrafi konumu, genç nüfusu ve tarihi mirasıyla önemli bir potansiyele sahip bir ülke olsa da, uluslararası endekslerde demokratik, ekonomik ve toplumsal gelişim açısından orta sıralarda yer almaktadır. Örneğin, Ekonomist İstihbarat Birimi'nin (EIU) 2024 Demokrasi Endeksi'nde Türkiye 4.26 puanla "melez rejim" kategorisinde sınıflandırılmış ve 167 ülke arasında düşük bir konumda bulunmaktadır. Benzer şekilde, Freedom House'un 2025 raporunda "özgür olmayan" ülke olarak değerlendirilmekte, Demokrasi Matrisi'nde ise "orta derecede otokrasi" olarak tanımlanmaktadır.  Ekonomik olarak, Dünya Bankası'na göre üst-orta gelir grubunda yer alan Türkiye, 2025'te yaklaşık %3 büyüme öngörüsüyle istikrarlı ancak yavaş bir performans sergilemekte, OECD raporlarında ise uzun vadeli büyüme için yapısal reformlara ihtiyaç duyulduğu vurgulanmaktadır. Toplumsal gelişimde ise Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'nın (UNDP) 2023 İnsan Gelişme...

Siyaset, insan hayatının kaçınılmaz bir parçası; ancak onun bireysel alanda ne kadar yer kaplaması gerektiği, hem toplumsal düzen hem de kişisel esenlik açısından kritik bir soru. Bu yazımda, siyasetin birey üzerindeki etkilerini inceleyerek, onun günlük hayatta aşırı baskın olmaması gerektiğini savunacak. Aşırı siyasallaşma, bireyleri kutuplaştırırken, dengeli bir yaklaşım ise toplumsal uyumu ve bireysel özgürlüğü korur. Tarihsel ve güncel örnekler üzerinden, siyasetin ideal konumunu sorgulayacağız: Toplumsal karar alma süreçlerinde etkin, ama bireysel yaşamın derinliklerinde sınırlı. Siyasetin Toplumsal Boyutu: Her Yerde Ama Her Şeyde Değil Siyaset, toplumun temel yapı taşlarından biri olarak, bireylerin sosyal etkileşimlerini şekillendirir. Örneğin, siyasi kararlar eğitimden sağlığa kadar her alanda etki eder; bu da bireylerin hayatını doğrudan belirler. Ancak siyasetin bireysel hayatta aşırı yayılması, sosyal sermayeyi erozyona uğratabilir. Araştırmalar, siyasi sosyalizasyon sür...

Ey sevgili canlarım, dostlarım, ruh yoldaşlarım; şu fani dünyanın karmaşasında, bir an durun ve kulak verin Türkçe'nin ezeli ezgisine. Bu dil, asırlık bir nehir gibi akar gönüllerden, taşırır bereketini ovalara, dağlara; kelimeleriyle örülmüş bir kale gibidir, fırtınalara direnir, zamana meydan okur. Bakın, 'hasret' nasıl bir ırmağın coşkun çağlayışıdır, derin vadilerde yankılanır; 'sevdâ' ise gecenin koynunda fısıldanan bir sır, rüzgârın dallarda dans eden nağmesi. 'Vatan' deriz, toprağın nabzını hissederiz; 'özgürlük' diye haykırırız, kuşların kanat çırpışında özgürleşiriz. Ah, şu Türkçe'nin zenginliği! Binlerce yıllık bir hazine sandığı gibi açılır önümüzde: Göktürk yazıtlarından Orhun'un sesi yükselir, Yunus Emre'nin dizelerinde aşkın ilahisi yankılanır, Karacaoğlan'ın sazı telleriyle dağlar dile gelir. 'Gönül' deriz, bir okyanusun derinliğini taşır; 'hüzün'le boyanır sonbahar yaprakları, 'umut'la yeşerir ...

İsrail devletinin politikaları, hem Orta Doğu'da yerel düzeyde hem de küresel arenada önemli gerginlikler ve tehlikeler yaratıyor. Bu yazım, objektif verilere dayanarak İsrail'in eylemlerini inceleyecek; insan hakları ihlalleri, uluslararası hukuk çiğnemeleri, toplumsal çatışmalar ve lobi faaliyetlerini ele alacak. Temel yaklaşım, insani değerlere eşitlik, adalet ve barışa bağlılık olacak. Resmi raporlar ve analizler üzerinden, bu politikaların yarattığı riskleri tartışacağız, zira bunlar sadece bölgesel istikrarsızlığı değil, küresel normları da tehdit ediyor. Özellikle Türkiye'nin bu dinamiklerdeki konumu, İsrail'in politikalarının nasıl komşu ülkeleri etkilediğini gösteriyor; ekonomik, askeri ve toplumsal boyutlarda yeni gerginlikler doğuruyor. Yerel Düzeyde Tehlikeler ve Toplumsal Gerginlikler Orta Doğu'da, İsrail'in politikaları Filistin topraklarında derin toplumsal yaralar açıyor. İşgal altındaki Filistin topraklarında (OPT) yerleşim politikaları, ye...